നിശ്ചലതയുടെ കൊത്തു പണികള്
മുകളിലൂടൊരു ലോകം പാഞ്ഞുപോകുമ്പോള്
ഭാവന കൊണ്ടു ലോകം ചുറ്റുന്ന പെണ്കുട്ടിയെപ്പോലെ
ഒഴുക്കുകള് സ്ഫുടം ചെയ്തെടുത്ത
ആത്മാവിനാല് കല്ലുകള് സ്വയം ഒഴുക്കായി,
അതു കണ്ട് ഒരൊറ്റ കണ്ണ് ചിമ്മലില് ആകാശം
എടുത്തു വെച്ചതാണീ ജലഭൂപടം,
ഒഴുകി മറഞ്ഞു പോകുമായിരുന്ന
ഒരു നിമിഷത്തെ കൊത്തി വെയ്ക്കുമ്പോള്
കൂടെ വന്നു ഒരു മരത്തിലെ മുഴുവന്
ഇലകളുടെയും ശ്വാസം.